Emoties spelen een belangrijke rol bij het ontstaan van gezondheidsklachten en stress. In de gehandicaptenzorg hebben zowel professionals als cliënten te maken met negatieve emoties en stress. Hoe kun je emoties bewust inzetten om stress te verminderen?

Artsen willen iets betekenen voor een ander. Elke dag opnieuw zetten ze zich vol toewijding in voor deze ander. Daarom ligt de nadruk in de zorg vaak op het DOEN. Door al die nadruk op doen wordt de werkdruk hoger en hoger. Een burn out ligt op de loer. Deze situatie is uiteraard vervelend voor de professional zelf. Maar ook de kwaliteit van het contact tussen arts en de patiënt wordt er negatief door beïnvloed met een ongunstig effect op genezing. Hoe kunnen artsen zichzelf inzetten als dimensie om gezondheid te bevorderen?

Wanneer mensen te veel stress ervaren (onveilige modus), kan dat ervoor zorgen dat ze blijven doen wat ze altijd al deden. Ze blijven hangen in oude patronen of mechanismen en zijn niet in staat om zich te richten op nieuwe, verfijndere manieren van doen. Dit zegt Bianca Vugts in haar nieuwste boek “Werken met jezelf”. In dit boek beschrijft ze verschillende manieren waarop professionals in de gehandicaptenzorg zichzelf bewust kunnen inbrengen in het contact met hun cliënten.

Mensen met autisme ervaren over het algemeen vaker en langer stress dan mensen zonder autisme. Hiervoor zijn verschillende oorzaken te noemen. Als de stress chronisch wordt dan heeft dit ingrijpende gevolgen voor de fysieke en mentale gezondheid van mensen. Het is belangrijk om mensen met autisme te helpen om met stress en spanning om te gaan. In deze blog lees je wat de oorzaken en gevolgen van stress bij mensen met autisme.

Volgens Greenspan (de grondlegger van de Floortime methode) is het belangrijk om bij de ondersteuning van kinderen met ontwikkelingsproblemen de motorische, taal- en cognitieve vermogens te versterken. Het is belangrijk om niet alleen aan de versterking van de afzonderlijke vermogens te werken, maar ook aan de integratie ervan. Daarnaast is het cruciaal om aandacht te besteden aan de ontwikkeling van een bewuste wil en doelgerichte interactie. Emoties vormen een aangrijpingspunt voor de interventies die je doet.

Er wordt niet vaak bij stilgestaan dat probleemgedrag bij kinderen voort kan komen uit de verwerking van trauma’s. Bij trauma’s wordt regelmatig gedacht aan grote ingrijpende gebeurtenissen zoals een auto-ongeluk of een ernstig geweldsincident. Een trauma is een gebeurtenis die groots en onverwacht ingrijpt in het dagelijks leven en waarop men zich onmogelijk kan voorbereiden. Het psychisch apparaat kan deze ervaringen niet verwerken zoals het dat bij andere ervaringen wel kan. Dat schrijven Vliegen, Tang en Meurs in het boek “van kwetsuur naar  litteken”.

Het BeReSpel (BewegingsRelatieSpel) is een ervaringsgerichte vorm van speltherapie voor mensen met een verstandelijke beperking. Het spel kan door vaktherapeuten worden gebruikt. De technieken uit het spel zijn heel goed toepasbaar voor begeleiders, leraren, pedagogisch medewerkers om de emotionele ontwikkeling, zelfbewustzijn en hechting bij cliënten te stimuleren. In deze blog lees je een interview met de ontwikkelaar van het spel Diana Kersten.

In de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking wordt het model voor emotionele ontwikkeling van Anton Došen veel toegepast. De Schaal voor Emotionele Ontwikkeling (SEO-R²) wordt gebruikt voor het inschatten van het emotionele ontwikkelingsniveau van cliënten. Er bestaat echter een risico dat de theorie rond emotionele ontwikkeling en de SEO-R² wordt opgevat als een nieuw classificatiesysteem. Zeker bij complexe problematiek mag emotionele ontwikkeling niet geïsoleerd worden bekeken.

Bij kinderen met een normale ontwikkeling lijkt er een verband te zijn tussen executief functioneren en de sociaal- emotionele ontwikkeling. In deze blog lees je daar meer over. Ook lees je een korte samenvatting van het onderzoek van Madelon Schaapman en Martine Heij. Zij onderzochten de relatie tussen executief functioneren en emotionele ontwikkeling bij kinderen met een lichte verstandelijke beperking.

Van oudsher wordt het zenuwstelsel gezien als de regisseur van het lichaam. Het zenuwstelsel zou in deze opvatting bepalen wat het lichaam doet. Volgens de Embodiment benadering is er een dynamische wisselwerking tussen het zenuwstelsel, het lichaam en de omgeving. Het ene element is niet belangrijker dan het andere. In deze blog lees je meer over de Embodiment theorie en wat deze theorie zou kunnen bijdragen aan de zorg voor mensen met een verstandelijke beperking.